–
The original English version: Dear Refugee, my life must go on..
This poem appeared originally in The Saaranga Magazine HERE.
–
నన్నల్లుకున్న వెచ్చని కార్డిగన్,
మెత్తని నా అరచేతుల మధ్య పొగలు కక్కే ‘లికరస్’ టీ………..
పౌర హక్కుల్ని పగటికలలుగా కనేందుకు
ఈ నేపథ్యం సహజంగా లేదూ?
నువ్వూ, నేనూ పంచుకున్న ఆకాశం కప్పు క్రింద,
నా గది కిటికీ లో నీ వైపు నుంచి తళుక్కుమంటూ నడిచొస్తున్న నక్షత్రాలు!
కానీ, దైన్యంతో అలసిన నీ ముఖంలోని కన్నీరు మాత్రం
ఈ నేల మీద అగోచరంగానే ఉంది.
తల మీద కప్పుకోసం నువ్వు పేర్చుకుంటున్న క్షణకాలపు ఏర్పాట్లలోనే
నీ జీవితపు చిత్రాలు సాక్షాత్కరిస్తున్నాయి.
అవునూ, అందరికీ ఇంద్రధనస్సుల్ని పట్టుకొచ్చే వాన చినుకులు
నీకు మాత్రం దుఃఖాన్నెందుకిస్తున్నాయి?
ఇక్కడ, నా ఇంటి సింక్ లో స్వచ్ఛమైన నీటి ప్రవాహం మధ్య
గులాబీలను శుభ్ర పరుస్తున్నాను, ముళ్లని జాగ్రత్తగా తప్పించి మరీ….
అక్కడ, నువ్వు దాటుతున్న భౌగోళిక సరిహద్దు ఇనుపకంచై
నిలువునా చీర్చి, నీ శరీరం మీద ఎర్రెర్రని గులాబీల్ని ముద్రిస్తోంది!
ఇక్కడ, నా పెరట్లో జారుడుబల్లలు నిశ్శబ్ద గీతాల్ని ఆలాపిస్తున్నాయి,
పసితనం వదిలి నా పిల్లలు పెద్దరికాన్ని తొడుక్కుంటున్నారు!
అక్కడ, మెర్రీ గోరౌండ్ చుట్టూ కేరింతలైన బాల్యం
అదాటున వచ్చిన యుధ్ధం తాకిడికి చెల్లాచెదరై దుమ్ముగొట్టుకుని గుట్టలై పడుంది.
రాజకీయాలొద్దులే, వాటిని ప్రక్కన పెడదాం.
నేనిక్కడ ఇలా ఉన్నందుకు సదా కృతజ్ఞురాల్ని!
కానీ, నువ్వింకా అక్కడే ఉన్నావన్న వాస్తవం
నన్ను అపరాధిని చేస్తోంది!
ఆకాశం క్రింద ఓ ఆచ్ఛాదన కోసం,
నీ కుటుంబానికి ఓ పూట కడుపు నింపటం కోసం అన్వేషిస్తుంటావ్!
నేను మాత్రం, విలాసంగా
‘గాక్ మోలే’ లో అందమైన రూపులు తొడుక్కున్న చిప్స్ ని నంజుకుంటున్నాను!
ఏదీ, ఈ రాత్రి కాస్త కనురెప్పలు మూత పడేందుకు
రెండు మాత్రల సాయం తీసుకుంటాను.
చెవులు దద్దరిల్లిన యుధ్ధ విమానాల మ్రోతతో రాత్రిని నిద్ర పుచ్చిన నువ్వు,
తెలవారి ఇంకా బ్రతికే ఉన్నందుకు విస్తుబోతావ్!
రేపు నేను తీరిగ్గా సముద్రంలో
చేపలు పట్టేందుకు వెళ్తానేమో.
ఏ అర్థ రాత్రో సరిహద్దు దాటే నిన్ను
ఆ ఉప్పు నీటి ప్రవాహాలు అమాంతం మింగేస్తాయేమో!
తల దాచుకునే నీడ కోసం
ప్రపంచం ఆ చివరికంటా వెదుకులాడే నువ్వు
ఎంత తీరిక లేకుండా ఉన్నావో!
చిత్రంగా, నేనూ అంతే తీరిక లేకుండా ఉన్నాను తెలుసా?
‘నువ్వెక్కడికి?’
అన్న నీ ప్రశ్నకి
జవాబిచ్చే సమయం నాకు లేదు, నిజం!
ఈ జీవిత చక్రం ఆగాలి కదా ముందు!
అప్పుడప్పుడు నన్ను ఒంటరితనం కమ్ముకున్నప్పుడు,
దేవుణ్ణి వెదికేందుకు ఓ క్షణం విరామం తీసుకుంటాను.
సముద్రానికావల ఉన్న నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానని
మరికాస్త బిగ్గరగా చెప్పాలనుకుంటాను!
నీలాగే దిగులు పడుతుంటాను,
పిల్లల కోసం….
అయితే, స్వేచ్ఛా విహంగాలై,
హద్దులెరుగక పరుగెడుతున్న వారికోసం సుమా!
సమాజం పిలుస్తోంది,
నీ హక్కులకోసం తనతో కలిసి పోరాడేందుకు రమ్మని!
‘ఉష్… ముందు నా ఇల్లు చక్కబెట్టాలి కదా’ అంటూ జోకొడుతున్నాను.
ఎవరు కాదనలేనిది కదూ ఈ అస్త్రం?
తెలుసు, ప్రశాంతంగా బ్రతికేందుకు
నువ్వు పడే యాతన,
నీ పట్ల నాకు ప్రేమ లేకపోలేదు.
అవును, అపరిచితుల్ని ఎవరినైనా నేను అచ్చం ఒక్కలాగే ప్రేమిస్తాను!
మనం స్నేహితులమన్న నీ అభిప్రాయాన్ని నీరుకార్చనీ,
నా గుమ్మంలో కొచ్చిన నీ ముందు
నేను ఏనాడూ నీ హక్కుల కోసం
పోరాడనేలేదన్నట్టు నటిస్తాను.
ఎందుకో తెలుసా?
నేను నేనే!
నాకు అంతా నేనే!
నీలాటి వేలాది మంది నాకేమీ కారు కనుక!
–
Original Poem Translated By: Nadella Anuradha
– 0 –
About The Author
నా పిల్లలకి అ, ఆ లు నేర్పే క్రమంలో ఆ అక్షరాలతో వాళ్ల అందమైన ప్రయోగాలు నన్ను బోధన వైపు లాక్కెళ్లాయి. నా భవిష్యత్తు ఇంత అందంగా వాళ్లే రాసేరనిపిస్తుంది. వాళ్లకేమివ్వగలను? నేను నేనుగా మిగిలే ప్రయత్నంలో సహచరుడి చిరునవ్వూ తోడుంది.
ఇంతకీ …………….ఇదీ నేను.
Poetry
Why Reading Poetry Still Matters in the Age of Dank Memes
Just A String Of Words? A good poem demands the dignity to be understood. History repeats in its resounding words. Repetition is a poem's strongest flavors. Poems are words with life because they're current and most urgent with their message to humanity. Yet,...
The Mother Of All Emotions – A Poem by Rachana
- Before you think you can put a finger on love,remember the size of the butter stickin your mother’s pie. Think of how all your lifeyou’ve worked to make her proud,yet glanced up to see if the world noticed. Remember your teenage self,distancing from her...
Still Standing, Still Standing.. – A Poem by Rachana
- The below is a first person account of a village tree who lost the friendship of a small boy to the big charm of the city.. - At day break, I wait for your shrill cries of laughter to pierce my ears..I ponder while I drink the primary...
The Emigrants Anthem: A Journey of Struggle, Hope, and Triumph
I Pursuing dreams,First steps Beckoning opportunities,Across oceans Proud sacrifices,Glistening eyes II Anxious freedom,Fertile memories Loyal sentiments,Burning dedication Liberating happiness,Humbled notions III Defending...
If You’re Feeling Like Ending Your Life, Please Read This First
- First, Breathe. And read this small note on real life. Believe it or not, everyone else, just like you are living real lives that are tough, monotonous and boring AF. The duality of terror and love lends life its gravity. Ask yourself your single most pain...
You Know You’re a Mom When.. – A Poem by Rachana
- You've wondered about your fear of death, when the only thing you have always been petrified about is your child digging into that forbidden closet or the bathroom cupboard to find out the secret stash of “things”? You've looked down on the bathroom floor to...
The Many Predicaments of a Single Woman – A Poem by Rachana
She walks as a liberal icon among peoplewho don’t realize their thoughtsare their barbed wires. She’ll march the streets for the disenfranchised,and maybe for those born with ugly faces,but not for them who have the talent for picking the wrong men. What about her?She...
Momentous: A Poem On The Value Of Time
* It’s not the lack of money that makes me cry like my heart is about to burst.You want to know what it is? It’s something you have or don’t more than I do, because there’s no straight finish line here.It ticks away silently mocking our indignant ways...
When Home Is Still Here And We Aren’t – A Poem by Rachana
- Want To Listen To The Article Instead? - Unlike refugees, who don't have a home behind or infront of them, we have a home. But, Will it remember all those mornings that the woodpecker made mating calls from its roof?How on sleepless nights,...
Why Darkness Can Be a Gift – A Poem By Rachana
As humans, we are wired to create and not consume. And that's why when we create a piece of art, we feel alive. This poem is a tribute to the struggle of creating something out of nothing. - Want To Listen To The Article Instead? - Years ago, you...
Heartbreaking Plea: A Mother’s Open Letter to Assad Exposing the Horrors of Genocide
The Letter Assad, It is tough for me to think of you as a product of a biochemical blissful event, a distinct moment in time.Should I have sniffed the life out of you the moment I held you in my arms? The pain, the struggle that I went through to bring you...
Dear Refugee, My Life Must Go On.. – A Poem By Rachana
- 0 - The translated Telugu version: ప్రియ శరణార్థీ! నా జీవితం ఇలా నడవనీ.. This poem appeared originally in The Saaranga Magazine HERE. - It's not too unthinkable,sipping licorice tea in my cardigan,And day dreaming of a life of civil liberties....
Original is good.
The Telugu version is much better. The English version seemed lackluster and with mind boggling neologisms (undead) and head spinning analogies (life’s treadmill).
Small piece of advice, try, just try once, to write for yourself….. not to make a point, not to be riveting or intellectual or without embellishing or trading simple words for fancy synonyms….. may be you will then understand how liberating and spiritual an experience the art of writing can truly be.